• Jolanda

Zuid Limburg - mijn langste wandeling ooit

Sinds ik de lol van het maken van wandeltochten heb ontdekt, wil ik meer! We waren een week met het gezin in Zuid Limburg en op een ochtend liep ik van ons huis in Eys naar Valkenburg. Na een rustdag begon het weer te kriebelen en was ik klaar voor de tweede etappe! Van Eys naar Slenaken en daarna nog verder, net zo lang tot ik geen zin meer had.

OV-stapper Heuvelland van Wandelnet

Deze wandeling bestaat uit twee etappes, ieder 18 km. Afhankelijk van welke kant je uitloopt gaat de eerste dag van Valkenburg naar Slenaken en de tweede dag van Slenaken naar Eijsden. Ik was natuurlijk weer eigenwijs en combineerde in deze wandeling een eigen mooie route van Eys naar Gulpen, het stuk van dag 1 van Gulpen naar Slenaken en dan een deel van dag 2 van Slenaken tot Noorbeek. Toen vond ik het mooi geweest. Toen was het wel ruim 19 kilometer verder. Zo ver had ik nog nooit gewandeld! En zoals je kunt zien was het nog flink klimmen en dalen ook.


Door de wijnvelden naar Gulpen

De eerste etappe was ik via Cartils naar Gulpen gelopen. Nu liep ik door het dorpje Eys het wijngebied in, richting Wahlwiller. De zon was pas net op, het voelde alweer sprookjesachtig en ik had een beetje kriebels in mijn buik. Ik ging weer op pad. Op ontdekkingstocht!

Het is misschien wel een beetje gek. Wandelen is wandelen en als je een rondje loopt, dan zie je ook steeds iets anders. Toch voelt het veel leuker en avontuurlijker om steeds verder en verder te gaan. Niet precies weten waar je uitkomt. Gewoon maar je neus achterna.

Het eerste stuk maakte misschien geen deel uit van de officiële Heuvellandwandeling, maar ik vond dit stuk minstens zo mooi. Het kerkje van Wahlwiller op de foto hieronder heeft hele bijzondere schilderingen, zo hoorde ik later van een vriendin. Ik wist van niets toen ik er langs liep.

De Gulperberg, fantastisch panorama-uitzicht

Ik benaderde Gulpen nu van de andere kant en oef, dat was een flinke klim. Helemaal de Gulperberg op. Maar ik werd beloond met prachtig uitzicht en een goedkeurend knikje van Maria die op me toekeek.

Intussen was ik al zo'n 7km onderweg en 'eindelijk' aanbeland op de 'echte' route.


Ik liep langs de rivier, langs een kasteel, dorpjes met vakwerkhuizen, heuvel op, heuvel af. Net als op de eerste dag bedacht ik me hoe mooi het hier moet zijn als de bloesem in bloei staat en de bomen groen zijn. Maar zelfs in februari is het een mooie tocht. Zo leuk om iedere keer weer een nieuw stuk te ontdekken. Dan weer door een dorpje, dan weer het bos in, dan weer in het open veld.

Het stuk vlak voor Slenaken vond ik echt mooi. Hier kwam ik het bos uit en liep ik een heel eind langs de kronkelige beek, de Gulp.


Vanaf Slenaken een stuk van de tocht van dag 2

In Slenaken kocht ik een koffie to go en ging ik even zitten om wat te eten. Maar ook nu had ik er nog geen genoeg van. Ik wilde door, vond het veel te leuk, ook al had ik al zo'n 15km gelopen. Op de kaart zocht ik een dorpje een stuk verderop op en stuurde een bericht aan Joost, of hij me over een uurtje in Noorbeek wilde oppikken. Zo kon ik nog even door!

Endorfine overschot

Aan de andere kant liep ik Slenaken uit, de heuvels weer in. Zo mooi, die uitzichten. Ik had een leuke podcast op waar ik af en toe hardop om moest lachen. Ik had echt al een eind gelopen, maar voelde me nog helemaal niet moe. Een blij gevoel, alsof ik de hele wereld aan kon. En verwondering, over hoe mooi Zuid Limburg is. Hoe mooi Nederland is. Hoe fijn het is dat ik de vrijheid had om dit te doen. Ik denk dat de endorfine aanmaak een beetje doorgeschoten was, zo happy de peppy liep ik door het heuvelland.


Toch wel een beetje moe

Pas toen ik bijna in Noorbeek was en Joost me een berichtje had gestuurd dat hij er was en bij de kerk stond te wachten, voelde ik de vermoeidheid. Nu had ik er ook wel genoeg van. Ik had onderweg af en toe wel even 5 minuutjes gezeten om een appel of een broodje te eten en van het uitzicht te genieten, maar echt een lange pauze had ik niet gehouden. Ik was dan ook wel blij toen ik Joost zag, al ging er stiekem nog wel door mijn hoofd dat ik maar 400meter hoefde te lopen om de 20km vol te maken. Ik deed dat niet, 19,6 is ook zat. Ik was blij dat ik er was. Dat we in een kwartiertje weer thuis waren terwijl ik wel 4,5 uur over de tocht had gedaan, dat nam ik maar voor lief.

Ik snap wel dat de rest van mijn gezin het onzin vindt, zo lang wandelen. Gelukkig kan ik het gewoon zelf wel doen en hoefde ik de rest van de dag alleen maar blij samen met de rest te chillen.


Ook leuk

Ook dag 1 lezen? van Eys tot Valkenburg.

Mijn andere expeditie bij de Veluwezoom

25 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Zoek verhalen op kaart